Log in
Άγγελος Πάσχος

Άγγελος Πάσχος

Άγγελος Πάσκος | 5291, Μπλόκ 4

5291

Στρατής Μουφλουζέλλης 

Μπλόκ 4

(Όπως εγώ παίζω με τις αχτίνες του ήλιου ακόμα και τώρα/ Κομπολόι στα χέρια μου έτσι για να θυμάμαι/ Εσύ, το τονίζω εσύ, ακόμα και τώρα παίζεις με το φως/ Εγώ ξεκινούσα από το Α κι εσύ ακόμα και τώρα βρίσκεσαι στο Ω/ Χημική ένωση, ήλιος, αχτίνες, φως / Γι’ αυτό ακόμα και τώρα παίζεις με το φως).

Κι αυτός ο αριθμός δεν πρόκειται να φύγει από πάνω  μου. Ότι αγαπάμε δεν φεύγει από την περίεργη αυτή έννοια, που λέγεται  μνήμη. Και όλο αυτό το περίεργο της υπόθεσης, το τώρα, αυτό που πέρασα πριν λίγο, τα βήματα που ακολούθησα, που πήγα, με ποιον μίλησα, τι είπα, το ραντεβού που έκλεισα για το απόγευμα και ίσως και για αύριο, τις παραγγελίες για κάποιο φαγητό, τράπεζες, λογαριασμοί, ταχυδρομεία, όλα μα όλα ξεχνιούνται, αφού αυτή η περίεργη μνήμη, δεν τα καταδέχεται, αλλά τα δίνει μια κλωτσιά και τα ρίχνει στο  κάδο της ανακύκλωσης, άχρηστα, εντελώς άχρηστα. 

H μνήμη αρέσκεται σε αυτό το αγαπημένο, αυτά όλα του κάποτε, αυτό το δυνατό κάποτε, που στάθηκε ρίζα δυνατή και φύτρωσε, αυτό το άλλο το διαφορετικό. Ναι, η μνήμη είναι μια  γυναίκα με απαιτήσεις, αρέσκεται σε αυτό το άλλο, το διαφορετικό, αυτό που την ταρακουνάει, και την κάνει ποτέ να μην ξεχνάει.

Κι εγώ  μολονότι τώρα τελευταία ακροβατώ  στην  τάση να ξεχνάω και να ψάχνω μέχρι κι αυτόν τον εαυτό μου, που και σε  ποιο σημείο βρίσκομαι,  σε ποια  σοκάκια σεργιανίζω,  και  πλησιάζω και  λέω, μα αν είναι δυνατόν, πότε πέρασα  εγώ από εδώ; Τι ήλθα να κάνω εδώ;

Στα στάδια αυτά τα πρωταρχικά μιας  μνήμης,  που  σιγά σιγά λιώνει σαν καλοκαιρινό παγωτό, εγώ ποτέ δεν ξεχνώ, κάποιους αριθμούς που τους αγάπησα, αφού μπήκαν και έκατσαν στο σημείο της καρδιάς, δίνοντας τους άλλους αριθμούς τους δικούς μου πάσα σε κάποιον άλλον εξαιρετικό φίλο. Ότι στέκεται στο σημείο της καρδιάς, η μνήμη το κρατάει δυνατά, το φυλακίζει και το τιμωρεί με ισόβια.

Δεν ξεχνάω, και  με τις λέξεις τις δικές σου ταξίδεψα για την Αθήνα αναποφάσιστος. Στο αεροπλάνο, στο αεροδρόμιο, στο δρόμο για το κλειστό γυμναστήριο  Τάε Κβον Ντο, πάλευα με την σκέψη. Αφού θυμάμαι κάποιος που καθόταν δίπλα μου στο αεροπλάνο με κοίταξε περίεργα, όταν εγώ ψιθύριζα, δέκα ή μαραθώνιο, δέκα ή μαραθώνιο; 

Και η τελική απόφαση πάρθηκε, όταν ο δικός σου αριθμός, ήλθε στα χέρια μου, όταν έδωσα το email με τον αριθμό σου σε μια νεαρή κοπέλα, λέγοντας, ονομάζομαι Στρατής Μουφλουζέλλης, και θα τρέξω στον μαραθώνιο. Και κείνη την ώρα που το είπα, εσύ ήσουν δίπλα μου, και  χαμογέλασες.

Και  διαφώνησα μαζί σου όταν κάποτε μου είπες, τι δήλωσες να τρέξεις στα δέκα χιλιόμετρα;

Ναι  είπα, θα τρέξω στα δέκα,  ο μαραθώνιος είναι πολύ δύσκολος, φτάνει, μέχρι τώρα έτρεξα δεκατρείς μαραθωνίους, τώρα πλέον πιο ήρεμα, θα τρέχω κανένα εικοσάρι, κανένα δεκάρι, κανένα πεντάρι, άλλωστε η ηλικία μας, και πριν προλάβω να αρθρώσω άλλη λέξη πετάχτηκες επάνω λέγοντας, τι είπες, εγώ μέχρι και ογδόντα χρονών θα τρέχω στον μαραθώνιο, κι αυτά που λες για δεκάρια και εικοσάρια, αυτά είναι μόνο για τα κοριτσάκια.

Η νεαρή κοπέλα με την κοτσίδα μέχρι την πλάτη, ενώ απ’ όλους ζητούσε ταυτότητα, εμένα με προσπέρασε και μου έδωσε το δικό σου πακέτο συμμετοχής.

Εσύ δίπλα,  μου έκλεισες το μάτι, και  είπες, φύγε είσαι ο Στρατής Μουφλουζέλλης, και τρέχεις για τελευταία  φορά. 

Κυριακή 13 Νοεμβρίου 2016, Μαραθώνας. Κάποιος ήλιος πάει  να βγει σιγά σιγά, ψύχρα. Χιλιάδες αθλητές  γύρω μου, με σκουντάνε, τρέχουν να προλάβουν, να δώσουν τα ρούχα τους που πλέον θα τα παραλάβουν στη γραμμή τερματισμού στο Παναθηναικό στάδιο, άλλοι κάνουν ζέσταμα, άλλοι βάζουν θερμαντικές αλοιφές, άλλοι περιμένουν στις χημικές τουαλέτες, άλλοι βρίσκουν διέξοδο στα πουρνάρια, άλλοι με πανό και ταμπέλες από ξένα κράτη φωτογραφίζονται. Ναι, ο μαραθώνιος της Αθήνας, είναι ο πιο δύσκολος μαραθώνιος, αλλά και ο πιο αγαπημένος, ο αυθεντικός μαραθώνιος.  

 

Το πήρα απόφαση. Η λέξη σου  βουίζει στα αυτιά μου, τα δέκα χιλιόμετρα είναι για τα κοριτσάκια. Στέκομαι στο δικό σου μπλόκ, είμαι ο Στρατής Μουφλουζέλλης, ο παραλίγο Κυβερνήτης κάποιου υποβρυχίου, ο εργάτης στις αλυκές της Αγίας Παρασκευής, ο Χημικός, ο Κτηνίατρος, ο Γεωπόνος, ο πιλότος, ο ναυαγοσώστης, ο μαραθωνοδρόμος. Εκείνη τη στιγμή  σηκώνω το χέρι ψηλά και δίνω τον όρκο του αθλητή. 

 Ορκίζομαι να τρέξω για σένα και μόνο για σένα, ορκίζομαι στη φιλία μας . Στο δρόμο που τραβήξαμε στην Εφταλού για να σώσουμε ανθρώπινες ζωές. Στους δρόμους, που κάποτε κοντέψαμε να χαθούμε νυχτιάτικα τρέχοντας στα βουνά της Αχλδερής. Στο τσάι που ήπιαμε στο χωριό Κλαπάδος.  Στις καραμέλες και τις σοκολάτες  που φάγαμε μέσα στο χιόνι. Στους αέρηδες του Σιγγρίου όταν ξεκινήσαμε τέσσερες τα ξημερώματα και τερματίσαμε στη Καλλονή δέκα το πρωί μέσα στο σπίτι της μαμάς  με κείνη την πολύ ωραία    βυσσινάδα που ήπιαμε.   Στη φωτιά που ανάψαμε τρίβοντας τα ξύλα. Στους καταρράκτες που κάναμε μπάνιο μολονότι έκανε παγωνιά. Στα ψάρια που πιάσαμε στο Αρκούδι με κάποια φώτα που πέσαν πάνω μας και κάποιες φωνές που μας κυνήγησαν.  Στα χιονισμένα βουνά με την μια ρόδα του αμαξιού στο γκρεμό, στην Αγία Βερονίκη την αγαπημένη μας Προστάτιδα, όταν χτυπούσες την καμπάνα. Στους τείχους, που πηδήξαμε ψάχνοντας.  Στο αεροπλάνο το δικό σου όταν το πήρα στα χέρια μου.  Στο παγωτό και την πίτσα που φάγαμε. Στα λόγια τα δικά  σου μετά και το ατύχημα του αγαπημένου μας φίλου.  Όλα εδώ θα μείνουνε. Ορκίζομαι να τρέξω για σένα.

Και το σύνθημα δόθηκε, και έφυγα, και κουβαλούσα δυο ανθρώπους μέσα μου,  έναν που τον κίνδυνο το παίζει στα δάχτυλά του κομπολόι, κι έναν ποιητή.   Και έτρεξα και πήρα δύναμη από σένα, άλλωστε μαζί τρέξαμε όλους τους μαραθωνίους της ζωή μας, χέρι-χέρι. Και μου είπες τρέξε και έτρεξα, και   μου είπες φύγε και έφυγα. Και αντέγραψα τα δικά σου λόγια, αυτά που πάντα έλεγες πριν ξεκινήσεις. Έλα Χριστέ και Παναγιά!!! Και  στο δρόμο όλοι φώναζαν το όνομά σου , Καλλονή, Στρατής, Καλλονή, Στρατής.

Και  όμως τερμάτισα. 5291, Στρατής Μουφλουζέλλης, και σήκωσα γερά  το όνομά σου και έκλαψα. Στράτο σε αγαπώ.

Μη πειράζεις το ‘’τρελό της γειτονιάς’’. 

Πριν πάμε στα δύσκολα  ας πιάσουμε πρώτα τα εύκολα, έτσι εξάλλου δεν μας δίδαξαν  στο σχολείο,  όταν μας  έδιναν τα θέματα των εξετάσεων; Να ξεκινήσετε πρώτα από αυτά που γνωρίζετε για να μη χάνεται το χρόνο σας κι  ύστερα να καταπιαστείτε με τα δύσκολα.

Η θεωρεία των πέναλτι

Κάποιος  τον είπε, γάτο,  ένας  άλλος  πιο κει, γατόνι, και  μια άλλη φωνή  στα  πιο μέσα καθίσματα της καφετέριας,  γάτο με πέταλα.  Πάντως όλοι μίλησαν στο ίδιο μήκος κύματος   με τη λέξη αυτή να κυριαρχεί στο λεξιλόγιό τους.   Κι  εγώ συμφωνώ με τους  πιο  πάνω φίλους και προσθέτω,  μεγάλη γάτα ο  δικός  σου,    ένα βλέμμα  που καρφώνει τον αντίπαλο, τον κάθε αντίπαλο. 

Subscribe to this RSS feed

13°C

Καλλονή

Cloudy

Υγρασία: 92%

Ανεμος: 6.44 km/h

  • 18 Δεκ 2017 13°C 6°C
  • 19 Δεκ 2017 12°C 3°C

Kalloninews - Το κέντρο της ενημέρωσης